Deel 73: een nieuwe stip op de horizon
Vanmorgen zat ik wat door mijn foto's te scrollen en te mijmeren over de afgelopen jaren. Fotos en filmpjes van hoe bv mijn loop- en spraakstoornis en overprikkeling tot uiting kwamen. Hoe ik er uit zag bij overprikkeling. Hoe lang ik er over deed om bij mij beneden de weg over te steken. Het stoplicht stond al op rood als ik nog maar halverwege was. Dat een loopje naar de vuilnisbak van 20m al mijn maximaal haalbare doel was voor 1x in de week. Hoe ik niet rechtop kon blijven en ik liggend hele dagen doorbracht. Dat ik overvliegende vliegtuigen ervaarde alsof ik naast hun motor stond. Hoe ik gebruik moest maken van een rolstoel en krukken. Dat ik een ambulant begeleider nodig had om dagelijkse zaken te fiksen voor mij en mijn gezin.
En hoe dankbaar ik ben voor hoe mijn gezondheid nu geworden is.
Gisteren sprak ik iemand die mij een jaar niet had gezien. Het is zo fijn om te horen hoe ik veranderd ben....of eigenlijk steeds meer mijn oude zelf wordt🙏
Nooit verwacht, de boodschap was 'leer er maar mee leven'.
Zo dankbaar voor alle hulp en behandeling die op mijn pad zijn gekomen. Hoe die wegen zijn gegaan. Mensen die ik jaaren niet heb gesproken en toch via sociale media van mijn toestand afwisten en dat gedeeld hebben met de juiste mensen die ik nodig had. Mensen die hun kennis mbt methylering en enzymmutaties met mij wilden delen. Artsen die durfden te erkennen dat hun eigen kennis niet zo ver rijkt maar wel samen met mij deze weg willen bewandelen en mij medisch af en toe contoleren voor zover dat kan binnen de gestelde regels in de reguliere zorg. Dankbaar voor de mensen die mij kansen geven om af en toe even wat activiteiten te doen geven om zo toch even aangepast bezig te zijn. Ze zijn mensen geworden die ik graag in mijn leven houd. Een verrijking🥰🙏
Dankbaar dat ik gezegend ben met een positief karakter om altijd wel lichtpuntjes te kunnen blijven zien. Want wat was het zwaar de afgelopen jaren. 1 van de diepste dalen in mijn leven. Alles kwijtraken (zeker mijn gezondheid en daarmee mijn functioneren) is zeer moeilijk. Maar gelukkig is dat allemaal aan het veranderen!
Ik ga nog steeds vooruit. Met kleine stapjes. Maar ik weet dat die kleine stapjes een grote worden en van daaruit kom ik ergens. Als ik nu terug kijk naar vorig jaar dan is dat zo een groot verschil.
Afgelopen jaar mocht ik meerdere stippen op de horizon bereiken waaronder dat ik gestart ben met het vrijwilligerswerk in het Emma Kinderziekenhuis. Het geeft mij zoveel positieve energie dat ik dat mag en kan doen. Weer bezig zijn met mijn werkvlak en een stukje afleiding mogen brengen aan bed bij kinderen die in een moeilijke tijd zitten.
Tijd voor een nieuwe stip op de horizon!
Dat wordt de nieuwe stip op de horizon. Ik heb stappen genomen die eerst gezet moesten worden. Dat was moeilijk. Wij zijn gewend aan dat bewegen goed is voor je (is het ook in de meeste gevallen), ook ik sloeg die weg in van heel langzaam conditie opbouwen. Het tegendeel bereikte ik. We kwamen erachter dat ik te maken heb met PEM (Post Exertional Malaise) waardoor bewegen en prikkels mij zieker maken. Ook ben ik erachter gekomen dat het te maken heeft met het ATP-proces en daardoor de energievoorziening in de lichaamscellen. Dankzij medicatie, injecties, supplementen en de IHHT-behandeling is er een stijgende lijn in mijn gezondheid! Aan het begin wilde ik middels het kitesurfen proberen mijn conditie op te bouwen om niet teveel spieren en conditie te verliezen. Maar dat was veel en veel te veel. Ik was zieker dan ik dacht. VELE malen zieker. Ernstig ziek. Er waren nog vele andere stapjes en stappen nodig voordat ik op het punt zou komen waar ik destijds mee wilde starten mbt spier- en conditie opbouw.
Mijn doel met de IHHT behandeling is dat ik hoop op een punt te komen dat ik het kitesurfen op kan pakken en dat inderdaad te gebruiken als opbouw van spieren en conditie. Want ook daarmee maak je nieuwe mitochondriën aan. Ik hoop dat de IHHT behandeling icm de injecties, medicatie en supplementen een goede cocktail zijn om op dat punt te komen. Nml het aanmaken van nieuwe gezonde mitochondriën middels sport -> kitesurfen. Daarbij moet ik goed in mijn achterhoofd houden dat mocht ik op het punt van kitesurfen komen, ik niet in mijn enthousiastme mijn oude kiteleven op ga pakken. Ook dat zal met heeeelveel geduld en geduld en geduld aangepakt moeten worden.
Heb ik een tijd gesteld aan het behalen van mijn nieuwe stip op de horizon? NEE. Dat is niet verstandig en zal alleen maar voor teleurstelling en frustratie en achteruitgang zorgen. Mijn weg is hobbelig en niet via een stappenplan met tijdsdoelen. Wel heb ik een plan van mini stapjes om te komen bij de grote stap kitesurfen. Het gaat een hele weg zijn, maar dat is niet erg. Ik weet namelijk dat het niet uitmaakt HOE ik de stip op de horizon bereik.
Wanneer ik de nieuwe stip op de horizon zal bereiken dat weet alleen de toekomst, maar de stip staat er!
Dank voor het lezen, geniet van elke dag, hou van elkaar .
🍀🌸
Reacties
Een reactie posten