Hoi, ik ben Angelique. Ik ben niet mijn neurologische beperking, het is een deel van mij.

Wat gebeurd er toch als ik (nieuwe) mensen ontmoet/ bekenden ontmoet die ik nog niet als de 2.0 heb ontmoet. Ik voel me geremd, afwachtend, gesloten, onzeker en gereserveerd, niet meer de open ondernemende enthousiaste spring in ‘t veld Angelique. Afwachtend op hoe de ander gaat reageren op mijn (uitval)klachten. Het is vreemd om bij mijzelf te merken dat ik me zo afwachtend en op mijn hoede opstel. Zodra ik weet en ervaar hoe mensen er op reageren weet ik hoe de vlag erbij hangt. Of opluchting en ik ben wie ik ben als 2.0 of bezwaard en zwaar als het de andere kant op gaat en mijn persoon verdwijnt achter de grote olifant  zoals je kunt lezen in blog 21. Omdat ik dat niet heel prettig vind ga ik die mensen vaak uit de weg wanneer hun houding niet echt anders wordt. Het kost mij veel te veel energie. Het feit dat ik klachten heb is al zwaar genoeg en ik merk dat als bij mensen het glas half leeg is, ik dat ingewikkeld vind. Mijn glas is altijd half vol. Ook als het soms moeilijk en...

Levend verlies Gebroken hart Mijn levenstrein die keihard tot stilstand is gekomen om vervolgens op een sukkeldrafje is afgeslagen naar een ander spoor Verlies van mijn gezondheid Verlies van mijn baan Verlies van mijn oude vertrouwde sociale omgeving waar ik in rondtrok Verlies van mijn dromen  Verlies van een stuk mam zijn voor de meiden Het is mijn  OLIFANT in de kamer. 24/7 staat hij er en hij gaat overal met mij mee naartoe.  Het is wat veel, al dat verlies. Daarom ook dat ik af en toe een coach mag spreken die me wat meehelpt in al deze dingen. Samen praten we er over en helpt ze mij met helicopterview om alles op een rij te zetten van wat er nou eigenlijk gebeurd. Klopt het wel wat ik ervaar en is het wijs om het op die of die manier aan te vliegen.  Zij vertelde mij ook over het keramieken hart wat je kunt kopen. Deze sla je symbolisch kapot en lijm je ook weer symbolisch aan elkaar. Ik vind dat een mooie gedachte en symboliek. Dat hart heb ik besteld bij...

Dit blog is een ode aan mijn kinderen. Zonder hen had ik de reis naar Oostenrijk niet kunnen maken. Voor de reis heb ik echt niets meer hoeven doen dan te boeken, papieren regelen en mijn eigen tas in te pakken.  De auto inpakken/uitpakken deden zij, boodschappen fiksen deden zij. Rijden….ook zij. Overleggen wat we gingen eten….regelden mijn kids. Het appartement opruimen en netjes achterlaten...deden zij. Het enige wat ik hoefde te doen was instappen, meerijden en genieten. En niet vergeten mijn oordoppen en slaapmasker mee te nemen. Natuurlijk heb ik last gehad van klachten. Lang zitten is niet zo prettig. Ik krijg dan pijn aan mijn benen en uitval. Maar met geregeld pauzes te nemen was het aanvaardbaar. Kreeg ik uitval door de reis? Ja zeker, maar binnen een acceptabele marge. Moest ik veel rusten net als thuis? Absoluut. Kon ik ook daar niet lang wandelen en in restaurants/winkels/drukke plekken zijn? Zeker weten. Voel ik mij na de reis alsof er een vrachtwagen over me heen is ...

Op vakantie gaan.. Ook dat gaat anders. Om op vakantie te gaan kijk ik wat ik kan, wat ik niet moet doen en hoe ik het zo kan doen dat niet iedereen rekening moet houden met mijn nieuwe mogelijkheden. (Ik noem het nieuwe mogelijkheden ipv beperkingen). Op locatie kan ik hetzelfde doen als thuis. Laat ik mij tegenhouden of ga ik kijken naar wat wel lukt.  Ik merk in mijn omgeving dat het woord ‘ziek zijn’ vaak de verwachting schept dat ik alleen maar uitgeput op de bank lig. Dat is ook een van de redenen dat ik liever de term ‘ziek zijn’ niet gebruik. Het delen van vakantieplannen is soms wel lastig. De valkuil ‘hoe zal de ander er op reageren dat ik op vakantie ga/ probeer te gaan’ is er. Ik moet dat los laten. Dankbaar zijn om en doen wat ik wel kan is de bedoeling. En daarom dat ik mijn belevenissen ook hierin deel. En zo zit ik deze morgen in een hoekje van de tuin in de zon tussen de bergen.  Gisteravond aangekomen en vanochtend voel ik me alsof er een vrachtwagen over me ...

Het leven is een trein.  Mijn levenstrein begon na het nemen van de vaccinatie met knarsende remmen te protesteren en te kraken in juni 2021. In 2021 probeerde ik hem nog op gang te krijgen. Piepend en krakend sukkelde de trein nog door met alle remmen actief. In 2022 kwam de noodstop erbij. En toen lag mijn levenstrein stil.  Vele treinen naast mij reden door en verloor ik uit het oog. En daarmee ook een groot deel van mijn leven. Ik dacht dat sommige mensen in mijn trein zaten, maar dat was niet zo. We reden gelijk op.  Het was eng dat mijn trein stilstond. Alles raasde door om mij heen. Alles ging door, behalve mijn trein. Het leven wat ik had glipte tussen mijn vingers door. Onmacht, onzekerheid, werk, sociale contacten, ambities en dromen kwamen tot stilstand, mijn leven wat ik niet meer kon leven, het niet weten wat er aan de hand was, het was eng en eenzaam.  Het kenmerk van levenstreinen is dat ze nooit stil blijven staan. De remmen werden gemaakt, de softwar...

Op dit moment zijn ze mijn huis en het blok waar mijn huis in staat aan het schoonmaken en schilderen. Daarbij werd het speeltuintje beneden ook nog eens leeggehaald en opnieuw ingericht. Een herrie van een jewelste.  Het is confronterend dat ik mijn huis uit moet vluchten vanwege de herrie. Op een gegeven moment zat ik met iemand aan tafel thee te drinken en ik kon geen gesprek meer voeren omdat mijn spraak wegviel. Ik ben met haar meegegaan naar haar huis. Ik dacht met de trein terug te kunnen gaan, maar einde van de middag werd mijn uitval nog erger en werd lopen moeilijk. Ook moest ik gaan liggen, rechtop blijven ging niet meer. Spraak viel weer uit. Samen met haar gezin aan 1 tafel eten ging niet. Iedereen praat door elkaar en van jonge pubers is het niet te doen om te verwachten om om de beurt te praten.  Ik moest naar huis gebracht worden.  Vandaag ben ik naar het zwembad gegaan. Daar volg ik zwemtherapie voor mensen met nah. (Niet aangeboren hersenletsel). Heel fi...

Door het brainwave (blog) zwemmen leer ik nog meer finetunen op de werking van mijn hersenen en lichaam. Zo ben ik erachter gekomen dat ik ook een enorm probleem heb met de coördinatie en bewegingen met mijn armen. Zodra ik mijn armen ga bewegen gaat het al mis vanuit mijn hersenen. Voorheen praatte ik veel met mijn handen. Tegenwoordig zit ik op mijn handen als ik praat, of leg ik ze heel bewust op mijn schoot. Uit voorzorg. Dat ik ze niet automatisch weer mee ga bewegen met wat ik vertel. Doe ik dat niet en beweeg ik mijn handen en armen wel mee tijdens het praten dan valt mijn spraak uit en kan ik na een korte tijd mijn armen en handen ook niet meer gebruiken zoals ieder ander ze gebruikt.  Ik kan dan niets meer vasthouden, mijn armbewegingen worden erg moeilijk tot het niet meer kan. Ze doen het dan gewoon niet meer en worden aanhangsels aan mijn lichaam. Ook voelen ze dan enorm zwaar aan. Pannenkoeken bakken is een goed voorbeeld van een handeling waarbij alles misgaat. Panne...